Door: Anne Claire Kazemier, vrijwilliger DBJ

Op mijn fiets naar Artis bedenk ik me dat ik 26 jaar ben en het nog steeds berespannend vind om naar de dierentuin te gaan. Zal dit ooit overgaan?

Met grote goed gevulde tassen komen we aan bij de ingang van Artis waar het overgrote deel van de moeders en hun kids al staan al te trappelen voor de ingang. Hier krijgt iedereen een goed gevulde snoepzak, waar de moeders waarschijnlijk net zo blij mee zijn als de kinderen.

We starten onze wandeling en worden hartelijk ontvangen door de kamelen. En ook bij de apenrots zijn we meer dan welkom. Maar nadat we uitgebreid hebben staan kijken hoe ze elkaar aan het vlooien waren op de intiemere delen bekroop ons het gevoel dat we bij een privé aangelegenheid waren beland waar we niet helemaal op onze plek waren. Dus op naar de olifanten.
Maar zo gastvrij als de apen waren, zo gehumeurd waren de olifanten. Deze hadden duidelijk hun dagje niet en geen zin in visite. Wat ook wel voor te stellen is met hun dagtaak waarvan zo’n 150kg eten in 14uur per dag naar binnen moet worden gewerkt en zo’n 80 tot 160 liter water moet drinken om vervolgens 100 kilo mest te moeten produceren. Dan ben je ook wel even bezig en heb je natuurlijk niet altijd tijd voor bezoek. Gelukkig vonden de giraffen het des te leuker dat we even op bezoek kwamen. De zuid Afrikaanse steenbok leek het gezelliger te vinden bij de gieren en de gieren leken zich ook uiterst te vermaken met de aanwezigheid van de bok…

Dan tref ik Amber ergens in de dierentuin met een lamme arm van het trekken van de voorraad kar. Natuurlijk wil ik haar graag uit haar lijden verlossen door deze taak van haar over te nemen. Nu kan ik eindelijk ongestoord de snoep voorraad plunderen!

We sluiten de dag met zijn alle af bij de zeeleeuwen. Deze geven een mooi afscheidsshowtje door hun dikke lompe lijven in allemaal moeilijke bochten te wringen en dat allemaal voor een rauwe vis. De zeeleeuwen krijgen nog een laatste inspectie zodat de dierenverzorger hun gezondheid goed in de gaten kan houden. Iedereen doet nog een paar goeie graaien in de half volle zakjes naar zijn favo snoeppies en dan vertrekken we met volle chips en snoep buiken stuiterend van alle suikers, indrukken en gezelligheid  richting de uitgang.

Nu weet ik weer waar alle zenuwen goed voor waren en dat dit inderdaad nooit over gaat!

Terug   Bekijk de foto's